Werkt ACT echt?

Werkt ACT echt?

ACT · EFFECTIVITEIT · PSYCHOLOGISCHE FLEXIBILITEIT

Werkt ACT echt, of is het vooral een mooie leefregel?


Accepteer wat je niet kunt controleren, merk je gedachten op en doe ondertussen wat belangrijk voor je is. Klinkt leuk. Maar als dát het hele verhaal achter ACT was, zou je er net zo goed een tegeltje van kunnen laten drukken. Dus wat gebeurt er eigenlijk als je dit maandenlang blijft oefenen?

Een gedachte opmerken. Je gevoel ruimte geven. Even ademhalen. Vervolgens iets doen dat past bij je waarden. Daar kun je een hele ACT-opleiding omheen bouwen, maar op papier klinkt het eerlijk gezegd soms bijna beledigend eenvoudig.

Je bent doodsbang voor een presentatie? Neem je angst mee en doe de presentatie toch. Je piekert al drie nachten over een keuze? Merk het piekeren op en handel naar je waarden. Iemand loopt voortdurend over je grenzen heen? Voel het ongemak en geef je grens aan. Ja, dank je. Probleem opgelost. Als ACT alleen hieruit zou bestaan, zou ik als coach waarschijnlijk vrij snel denken: slap gelul.

Interessanter wordt het wanneer je kijkt naar wat er door herhaling gebeurt. Want ACT probeert uiteindelijk iets behoorlijk fundamenteels te veranderen: de mate waarin gedachten, gevoelens, lichamelijke reacties en oude gewoontes automatisch bepalen wat jij doet.

Het echte doel van ACT heeft een nogal saaie naam

Dat doel heet psychologische flexibiliteit. Geen sexy term. Wel belangrijk. Russ Harris beschrijft psychologische flexibiliteit als het vermogen om aanwezig te zijn, je open te stellen voor wat zich vanbinnen voordoet en gedrag te kiezen dat past bij wat werkelijk belangrijk voor je is. Daarvoor gebruikt ACT zes processen die vaak worden weergegeven in de bekende hexaflex: acceptatie, cognitieve defusie, contact met het huidige moment, zelf-als-context, waarden en toegewijd handelen. Die zes onderdelen zijn niet bedoeld als zes losse trucjes. Samen moeten ze ervoor zorgen dat je repertoire groter wordt. Want psychologische inflexibiliteit ziet er vaak ongeveer zo uit:

Ik voel angst, dus ik vermijd.
Ik denk dat ik zal falen, dus ik begin niet.
Ik voel schuld, dus ik zeg toch maar ja.
Ik ben verdrietig, dus vandaag kan mijn leven niet verder.

Er gebeurt iets vanbinnen en je gedrag lijkt er meteen achteraan te moeten. ACT probeert daar keuzevrijheid tussen te krijgen.

Vrijheid betekent binnen ACT iets anders dan nergens last van hebben

Dat idee zit ook achter de naam SAOR. Saor is een Iers-Gaelisch woord voor vrij of bevrijd. Vrijheid klinkt al snel alsof alle vervelende gedachten, gevoelens en herinneringen uiteindelijk ergens bij het grofvuil worden gezet en jij daarna zorgeloos door het leven huppelt. Dat zou gezellig zijn. De vrijheid waar ACT op mikt is praktischer: moeilijke innerlijke ervaringen mogen aanwezig zijn zonder voortdurend het volledige beleid te bepalen. Binnen SAOR vat ik dat samen als: vrijer omgaan met wat er is en richting kiezen naar wat telt. Dat is eigenlijk psychologische flexibiliteit in gewone mensentaal. Je hebt nog steeds een hoofd dat commentaar levert, een zenuwstelsel dat af en toe veel te enthousiast reageert en gevoelens die zich weinig aantrekken van je agenda. Alleen wordt je leven minder afhankelijk van de vraag of die interne toestand eerst netjes op orde is.

SOFTEN

Eerst de strijd een beetje verzachten

De S van SAOR staat voor SOFTEN: verzacht de strijd.

Daarmee bedoel ik niet dat je voortaan alles zacht, sereen en met een mysterieuze glimlach moet ondergaan. Het gaat om iets veel concreters. We besteden namelijk verrassend veel energie aan het feit dat we bepaalde gedachten of gevoelens überhaupt hebben. Je bent onzeker en vervolgens boos op jezelf omdat je onzeker bent. Je voelt verdriet en vindt dat je inmiddels maar eens verder moet. Je piekert en raakt daarna gefrustreerd omdat je alweer piekert. 

Er ontstaat dan een tweede probleem bovenop het oorspronkelijke probleem: de strijd met je eigen ervaring. SOFTEN betekent ruimte maken voor wat er al aanwezig is en even loskomen van de eis dat het eerst weg moet. Niet omdat je het prettig moet vinden. Vooral omdat permanent ruzie maken met je eigen zenuwstelsel nogal energieverslindend werk is.

Maar wordt dat ook daadwerkelijk beter door te oefenen?

Daar is inmiddels behoorlijk wat onderzoek naar gedaan. Een grote meta-analytische review uit 2024 keek specifiek naar de mechanismen waarvan ACT zegt dat ze verandering veroorzaken. Daaruit bleek dat ACT-behandelingen gemiddeld zowel psychologische flexibiliteit vergroten als psychologische inflexibiliteit verminderen. Veranderingen in die processen hingen bovendien samen met afname van psychische klachten. Dat is interessant, omdat het iets anders zegt dan alleen: mensen voelden zich na therapie beter. Het ondersteunt ook de gedachte dat het centrale mechanisme waarop ACT mikt daadwerkelijk mee verandert.

Tegelijk is een kritische noot terecht. Een zeer recente meta-analyse uit 2026 waarin volledige ACT-behandelingen rechtstreeks werden vergeleken met andere volwaardige psychotherapieën vond geen betekenisvol gemiddeld voordeel van ACT boven die andere therapieën. ACT heeft dus geen wetenschappelijk verkregen superkrachten. Jammer voor de merchandising, maar ik ben liever eerlijk. Het hangt nog altijd af van de situatie, de persoon en de coach of therapeut hoe effectief het is. Het totaalbeeld is eerder dat ACT een effectieve therapeutische benadering kan zijn, dat het beter presteert dan niets doen of wachtlijstcondities en dat het voor verschillende psychische en lichamelijke problemen bruikbaar is. Maar, een behandeling hoeft andere goede behandelingen niet te verslaan om waardevol te zijn.

Waarom zou psychologische flexibiliteit überhaupt iets uitmaken?

Stel dat je op je werk perfectionistisch bent. Je krijgt een belangrijke opdracht. Vrijwel onmiddellijk verschijnt de gedachte: Dit moet echt goed zijn. Je voelt spanning en begint eindeloos informatie te verzamelen. Daarna stel je het daadwerkelijke werk uit, omdat je eerst volledig overzicht wilt hebben. Vervolgens wordt de deadline krapper, loopt de spanning verder op en werk je twee nachten door. Wanneer het uiteindelijk lukt, ervaar je opluchting. Je conclusie? Zie je wel. Ik moet blijkbaar extreem veel controleren en mezelf onder druk zetten, anders gaat het mis. Dat patroon kan zichzelf jarenlang onderhouden.

ACT kan daar bijvoorbeeld defusie tegenover zetten. Niet door van dit moet perfect ineens ik ben geweldig en alles komt goed te maken. Je leert eerder herkennen: Mijn hoofd produceert momenteel de regel dat dit perfect moet. Vervolgens komt de belangrijkere vraag: wat wil je doen? Als zorgvuldigheid een waarde is, kun je zorgvuldig werken. Als ontwikkeling belangrijk is, kun je feedback vragen. Als betrouwbaarheid belangrijk is, kun je de afgesproken deadline serieus nemen. Allemaal terwijl het perfectionistische commentaar aanwezig blijft. Dat is een klein gedragsverschil. Als je het vaak genoeg oefent, kan het een groot verschil worden.

Je gedrag wordt voortdurend geconditioneerd

Daar komt leertheorie om de hoek kijken. Mensen leren razendsnel van consequenties. Stel dat je sociale situaties spannend vindt en op het laatste moment een verjaardag afzegt. Vrijwel onmiddellijk daalt je spanning. Heerlijk. En problematisch. Want je brein heeft zojuist nuttige informatie opgeslagen:

Verjaardag → spanning → afzeggen → opluchting.

In de operante conditionering heet dat negatieve bekrachtiging. Een onaangename toestand verdwijnt na bepaald gedrag, waardoor dat gedrag aantrekkelijker wordt om opnieuw te gebruiken. Daarom kan vermijding zichzelf zo goed onderhouden. Dezelfde logica zie je bij eindeloos controleren, geruststelling zoeken, uitstellen, jezelf verdoven met afleiding of voortdurend proberen gevoelens eerst onder controle te krijgen. Veel van dat gedrag werkt uitstekend. Voor ongeveer twintig minuten.

ACT doorbreekt vooral de automatische route

Stel dat je de volgende verjaardag niet onmiddellijk afzegt. Je merkt de gedachte ik trek dit niet op. Je voelt spanning in je buik. Je hebt nul behoefte aan mensen en vraagt je serieus af waarom verjaardagen überhaupt zijn uitgevonden. Toch besluit je één uur te gaan, omdat verbinding met vrienden belangrijk voor je is. Daarmee krijgt je brein nieuwe informatie. Misschien ontdek je dat de spanning na een tijdje zakt. Misschien blijft die de hele avond aanwezig. Misschien heb je uiteindelijk zelfs een rotdag. In alle drie de gevallen kan er iets geleerd worden:

Een vervelend gevoel kan aanwezig zijn zonder automatisch te bepalen welke kant ik op ga.

Dat is fundamenteler dan simpelweg ontdekken dat een verjaardag “wel meeviel”.

Van minder vechten naar beter kiezen

Binnen SAOR vat ik de beweging achter ACT grofweg samen in drie stappen: minder vechten, beter kiezen en meer doen. Dat klinkt eenvoudig, maar er zit een belangrijk proces onder. Minder vechten betekent dat niet ieder intern ongemak eerst een project hoeft te worden. Beter kiezen betekent dat je vervolgens kijkt welke richting werkelijk belangrijk is. Niet welke keuze op dat moment de minste spanning oplevert, maar welke keuze past bij hoe je wilt leven. En meer doen betekent dat waarden uiteindelijk gedrag moeten worden. Want een waarde als verbinding is prachtig. Tot je al een half jaar niemand belt. Integriteit klinkt uitstekend. Tot je in ieder ongemakkelijk gesprek toch maar zegt wat de ander wil horen. Zelfzorg is een prima waarde. Tot het een keurige naam wordt voor ieder spannend ding vermijden. ACT blijft daarom uiteindelijk bijzonder praktisch: wat ga je daadwerkelijk doen?

Want soms valt het helemaal niet mee

ACT zou een vrij wankel model zijn als het alleen werkte wanneer al je moedige acties achteraf goed uitpakken. Dat doen ze namelijk niet. Je solliciteert ondanks faalangst en krijgt de baan niet. Je spreekt iemand aan op gedrag dat je vervelend vindt en die persoon reageert defensief. Je begint ondanks onzekerheid aan een opleiding en ontdekt na zes maanden dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Je vertelt iemand eerlijk dat je van hem houdt en krijgt een afwijzing terug. Daar sta je dan. Heel psychologisch flexibel met je afwijzing. Toch is ook dat onderdeel van het model. Waarden zijn geen voorspelling van de uitkomst. Ze geven richting aan je eigen gedrag. Als eerlijkheid belangrijk voor je is, garandeert eerlijk gedrag niet dat anderen jouw eerlijkheid leuk vinden. Als moed belangrijk is, bestaat de mogelijkheid dat je iets probeert en faalt juist nog steeds. Anders heette het geen moed maar administratie.

Het kompas bepaalt de richting, niet het weer

Daarom vind ik het kompas als symbool voor ACT, en dus ook SAOR, zo passend. Een kompas belooft geen mooi weer. Het voorkomt ook niet dat je natregent, verkeerd loopt of ontdekt dat het pad dat je had gekozen doodloopt. Het helpt je alleen opnieuw richting bepalen. Dat is ongeveer wat waarden binnen ACT doen. Je kunt ontdekken dat een bepaalde actie niet werkte en vervolgens opnieuw kiezen zonder meteen je hele richting weg te gooien. Een waarde als verbondenheid kan de ene keer betekenen dat je contact zoekt. Een andere keer dat je iemand ruimte geeft. Integriteit kan betekenen dat je je mond opendoet, maar soms ook dat je besluit niet mee te gaan in een conflict waar niets meer te winnen valt. Het kompas vertelt je dus niet welke stap altijd juist is. Het helpt je herinneren welke kant voor jou betekenis heeft.

Een negatieve uitkomst kan óók een nieuwe leerervaring zijn

Stel dat iemand jarenlang geen grenzen aangeeft uit angst voor conflict. Op een dag gebeurt het wel. De ander wordt boos. Dat is precies de uitkomst waar deze persoon bang voor was. Is de oefening dan mislukt? Nee, want het vervolg is belangrijk. De persoon ontdekt misschien dat boosheid van een ander heel onaangenaam is, maar te verdragen. Dat er de volgende ochtend nog steeds een leven bestaat. Dat de relatie misschien herstelt. Of dat juist duidelijk wordt dat deze relatie alleen goed functioneerde zolang er nooit een grens kwam. Ook dát is informatie. ACT probeert je dus niet te leren dat angstige voorspellingen altijd onzin zijn. Soms krijgt je hoofd gewoon gelijk. Heel irritant. De vraag is dan of je alleen kunt leven zolang de gevreesde uitkomst nooit plaatsvindt, of dat je repertoire groter wordt dan dat.

Hier raakt ACT aan moderne theorie over angstleren

Onderzoeker Michelle Craske en collega’s hebben binnen exposureonderzoek veel geschreven over inhibitory learning: het idee dat nieuwe leerervaringen naast bestaande angstassociaties kunnen komen te staan. Dat model hoort niet exclusief bij ACT, maar helpt wel begrijpen waarom herhaalde nieuwe ervaringen betekenis kunnen hebben. Een oude associatie kan bijvoorbeeld zijn:

Als ik spanning voel tijdens een presentatie, raak ik de controle kwijt.

Wanneer iemand meerdere presentaties geeft terwijl de spanning aanwezig mag zijn, kan daarnaast nieuwe informatie ontstaan:

Ik kan extreem zenuwachtig zijn en tóch mijn verhaal vertellen.

De angst hoeft daarvoor niet volledig te verdwijnen. Dat is belangrijk, want wanneer succes alleen betekent dat je geen angst meer voelt, maak je jezelf opnieuw afhankelijk van je interne toestand. Dan wordt de regel: Ik mag presenteren zodra mijn lichaam zich gedraagt. ACT probeert de voorwaarden wat minder streng te maken.

En je zenuwstelsel dan?

Het zenuwstelsel speelt uiteraard mee. Bij dreiging kunnen hartslag, ademhaling, spierspanning en alertheid veranderen. Je aandacht gaat gemakkelijker naar informatie die belangrijk lijkt voor gevaar. Dat systeem hoeft niet defect te zijn wanneer het reageert op een sollicitatiegesprek, conflict of presentatie. Vanuit evolutionair perspectief is extra alertheid bij mogelijke dreiging zelfs bijzonder logisch. Alleen is een lichamelijke alarmreactie iets anders dan een gedragsinstructie. Dat onderscheid vind ik belangrijk, omdat er nogal makkelijk wordt gezegd dat je “je zenuwstelsel moet leren dat je veilig bent”. Soms bén je helemaal niet zeker van een goede afloop. Die presentatie kan mislukken. Dat gesprek kan pijnlijk worden. Je kunt kritiek krijgen. Een realistischer leerproces is dat lichamelijke activatie steeds minder automatisch hoeft te leiden tot vluchten, controleren of vermijden. Het systeem mag kabaal maken. Jij kunt ondertussen nog steeds gedrag kiezen.

Neem chronische pijn

Daar wordt goed zichtbaar waarom ACT niet uitsluitend op symptoomvermindering mikt. Wanneer iemand chronische pijn heeft, kan het hele leven langzaam georganiseerd raken rondom het voorkomen van pijn. Niet wandelen, want misschien wordt de pijn erger. Geen afspraak plannen, want misschien heb je die dag klachten. Geen hobby hervatten, want daarvoor moet je bewegen. Dat is begrijpelijk. Alleen kan de wereld daardoor steeds kleiner worden terwijl de pijn nog steeds aanwezig blijft. Een ACT-benadering kan zich dan richten op de vraag welke activiteiten ondanks beperkingen nog betekenisvol zijn en hoe iemand daar gedoseerd naartoe kan bewegen. Dat betekent uiteraard niet dat medische grenzen genegeerd worden. Waardengericht gedrag is geen wedstrijdje wie het beste door lichamelijke signalen heen kan stampen. Het gaat om opnieuw ruimte creëren voor leven naast de klacht. Daarom wordt ACT ook onderzocht en toegepast bij chronische pijn en langdurige lichamelijke aandoeningen.

Of neem piekeren om twee uur 's nachts

Je wordt wakker en je hoofd meldt zich met een buitengewoon belangrijk dossier uit 2018. Had je toen eigenlijk niet iets anders moeten zeggen? Waarschijnlijk. Daar kunnen we om 02.17 uur vast nog uitstekend iets aan veranderen. Wanneer je gewend bent om ieder probleem mentaal op te lossen, kan zo'n gedachte automatisch leiden tot een uur analyseren. Defusie en mindfulness kunnen ervoor zorgen dat je eerder merkt: Mijn hoofd is op dit moment aan het probleemoplossen zonder dat er een oplosbaar probleem voor mij ligt. Vervolgens kun je je aandacht weer richten op liggen, ademen, lichamelijke gewaarwordingen of simpelweg de kamer om je heen. Je oefent daarmee dat aanwezigheid van een gedachte niet automatisch betekent dat je hem moet behandelen alsof er een spoedvergadering nodig is.

Mindfulness krijgt binnen ACT daardoor een andere functie

Mindfulness wordt nogal eens gepresenteerd alsof het doel is om kalm te worden. Kaarsje aan. Ademhaling laag. Klankschaal erbij. Klaar. Voor wie daarvan houdt: vooral doen. Binnen ACT is aandacht vooral nuttig omdat je sneller kunt waarnemen wat er gebeurt voordat je automatische patroon volledig is vertrokken.

Je merkt: Ik voel spanning. Ik heb de gedachte dat dit misgaat. Ik wil nu heel graag afhaken. Dat waarnemen creëert een klein beslismoment. Sharon Salzberg beschrijft binnen mindfulness en liefdevolle vriendelijkheid eveneens het belang van met aandacht en mildheid aanwezig kunnen zijn bij moeilijke ervaringen. Binnen ACT wordt die houding vervolgens nadrukkelijk verbonden aan gedrag. Wat ga je nu doen?

Daarom zijn waarden zo belangrijk

Als je alleen leert om afstand te nemen van gedachten, kun je uiteindelijk uitstekend mindful op de bank blijven zitten. Gefeliciteerd. Daarom heeft ACT waarden nodig. Waarden geven richting wanneer gevoelens en gedachten geen betrouwbare routeplanner zijn. Iemand kan bijvoorbeeld waarde hechten aan betrokken ouderschap. Na een lange werkdag kan het lichaam uitgeput zijn en het hoofd voorstellen om vooral niets meer te doen. Waarden kunnen dan helpen om alsnog tien minuten volledig aanwezig met een kind te praten. Een andere avond kan precies dezelfde waarde betekenen dat je zegt: ik ben gesloopt en ga vroeg naar bed, zodat ik morgen wel beschikbaar ben. Daarmee zie je meteen waarom waarden geen rigide regels zijn. Context blijft belangrijk.

En werkt ACT dan?

Het wetenschappelijke antwoord is minder spectaculair dan sommige opleidingsfolders misschien zouden wensen. Ja, er is inmiddels behoorlijk bewijs dat ACT effectief kan zijn voor uiteenlopende psychische problemen en sommige lichamelijke aandoeningen. Onderzoek laat effecten zien bij onder andere angst, depressie, chronische pijn, middelenproblematiek en transdiagnostische groepen. Wanneer ACT wordt vergeleken met andere serieuze psychotherapieën wordt het verhaal genuanceerder. Het blijft nog altijd afhankelijk van de persoon, de situatie en de therapeut. Een meta-analyse uit 2026 van 34 gerandomiseerde onderzoeken waarin volledige ACT rechtstreeks werd vergeleken met andere volwaardige psychotherapieën vond gemiddeld niet veel verschil tussen de verschillende behandelingen. Dat vind ik eigenlijk interessanter dan de claim dat ACT overal de beste behandeling voor zou zijn. Want ACT hoeft geen wedstrijd te winnen. De relevante vraag is of het model mensen helpt flexibeler te reageren en betekenisvoller gedrag op te bouwen.

En juist voor dat mechanisme bestaat ondersteuning

De meta-analytische review van Macri en Rogge uit 2024 onderzocht specifiek de processen binnen het psychologische-flexibiliteitsmodel. ACT-interventies bleken gemiddeld psychologische flexibiliteit te vergroten en psychologische inflexibiliteit te verminderen. Bovendien hingen veranderingen in die processen samen met veranderingen in psychische belasting. Dat bewijst niet dat ieder onderdeel van de hexaflex binnen ACT exact werkt zoals een eenvoudig schema suggereert. Psychotherapie is daar veel te complex voor. Maar het geeft wel ondersteuning aan de centrale veronderstelling van ACT: dat de manier waarop iemand omgaat met gedachten, gevoelens en gedrag relevant is voor psychisch functioneren. Ook daarbij geldt dat samenhang nog geen simpel oorzaak-gevolgverhaal bewijst. Psychologie houdt helaas zelden van zulke nette pijltjes.

Dus wat gebeurt er als je ACT een jaar blijft toepassen?

Misschien heb je nog steeds dezelfde kritische gedachten. Misschien ben je nog steeds zenuwachtig wanneer je ergens voor een groep moet staan. Misschien doet afwijzing nog steeds pijn. Misschien vind je conflicten nog steeds verschrikkelijk. Het verschil kan zitten in wat daarna gebeurt. Een gedachte hoeft minder vaak automatisch tot vermijden te leiden. Een gevoel hoeft minder vaak eerst opgelost te worden. Je hoeft minder tijd kwijt te zijn aan onderhandelingen met je eigen hoofd voordat je iets doet dat je belangrijk vindt. En doordat je vaker anders handelt, doe je ook meer verschillende ervaringen op. Soms positief. Soms pijnlijk. Vaak ergens ertussenin, zoals het grootste deel van het echte leven.

De winst van ACT zit uiteindelijk niet alleen in hoe je je voelt. De winst zit ook in hoeveel verschillende kanten je nog op kunt terwijl je voelt wat je voelt.

Dat is voor mij de betekenis van SAOR

Vrijheid betekent hier dus geen controle over alles wat je denkt of voelt. Het betekent dat je minder afhankelijk wordt van die interne toestand om te kunnen bewegen. Daarom past de naam SAOR voor mij zo goed bij ACT.

Minder vechten. Niet ieder gevoel hoeft eerst gerepareerd.
Beter kiezen. Terug naar de vraag wat werkelijk belangrijk is.
Meer doen. Waarden vertalen naar kleine, concrete handelingen in het echte leven.

Niet wachten tot je angst verdwenen is. Niet wachten tot je eindelijk honderd procent zeker bent. Niet wachten tot je hoofd unaniem voor stemt. Dat laatste moment komt vermoedelijk ergens tegelijk met die villa op Bali uit de cursus van twee weken.

Ik denk dat dit uiteindelijk de minst zweverige uitleg van ACT is. Je hoeft je gedachten niet weg te mediteren. Je zenuwstelsel hoeft niet permanent zen te worden. Je hoeft onzekerheid niet leuk te leren vinden. Je hoeft zelfs niet te geloven dat alles uiteindelijk goedkomt. Je oefent dat gedachten, gevoelens en lichamelijke reacties onderdeel zijn van je ervaring zonder automatisch het volledige bestuur over te nemen. Door dat steeds opnieuw te doen, vergroot je je gedragsmogelijkheden. En daarmee kom je uiteindelijk weer uit bij dat wat zo saai klinkt maar eigenlijk de kern vormt:

Psychologische flexibiliteit is kunnen voelen wat je voelt, denken wat je denkt en ondertussen nog steeds kunnen kiezen hoe je wilt handelen.

Geen wondermiddel. Wel beweging.

Bronnen

Bohlmeijer, E., & Hulsbergen, M. (2024). Voluit leven: Het zelfhulpboek. Boom.

Craske, M. G., Treanor, M., Conway, C. C., Zbozinek, T., & Vervliet, B. (2014). Maximizing exposure therapy: An inhibitory learning approach. Behaviour Research and Therapy, 58, 10–23.

Gower, T., Styler, Z. R., & Litz, B. T. (2026). Randomized controlled evidence of the efficacy of acceptance and commitment therapy: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology Review, 128, 102786.

Harris, R. (2020). ACT in de praktijk.

Macri, J. A., & Rogge, R. D. (2024). Examining domains of psychological flexibility and inflexibility as treatment mechanisms in acceptance and commitment therapy: A comprehensive systematic and meta-analytic review. Clinical Psychology Review, 110, 102432.

Praktijk SAOR. Over SAOR & mij.

Salzberg, S. (2020). Liefdevolle vriendelijkheid.

Van de Pluijm, S. (2021). Coachen 3.0 Deel 3: Acceptatie & Commitment.

Terug naar blog

Reactie plaatsen

Let op: opmerkingen moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd.